Computerellende

angry-businessman-cartoon-computer

Hoe afhankelijk we zijn geworden van computers werd me vorige week ineens weer pijnlijk duidelijk. De mijne nam toen namelijk na een aantal jaar trouwe dienst beleefd afscheid van me. Terwijl ik zat te typen floepte er ineens een zwart scherm op met heel interessante binaire cijferreeksen. Daarna klonk er wat gereutel. En toen ging alles uit.

Eerst zond ik wat hartgrondige vloeken richting computerscherm. Daarna beukte ik een paar keer woedend met mijn vuist op het toetsenbord. Dat hielp natuurlijk helemaal niets. Daar zat ik dan. ‘Nu kan ik helemaal niets meer’ dacht ik mistroostig. Vervolgens kreeg ik bijna een hartstilstand: mijn manuscript! Helemaal weg! Althans, behalve wat korte stukken die ik in de mail had opgeslagen. Nu had ik echt drank nodig want dat zou dan al de tweede keer zijn dat ik mijn manuscript was kwijtgeraakt.

Zware operatie
Een vriend met verstand van computers kwam de volgende dag meteen naar de patiënt kijken. Hij schroefde het apparaat open, mompelde wat dingen en schudde af en toe zorgelijk zijn hoofd. Ik stond erbij (lees: boven op zijn lip) als een bezorgde moeder wiens kind een zware operatie ondergaat. Wat hij ook probeerde, de computer had er geen zin meer in. En er was niets meer te redden.

Het stond voor mij in ieder geval vast dat ik me er niet onder zou laten krijgen. Eerst moest er gewoon een nieuwe computer komen. Dan zou ik voor de derde keer aan mijn manuscript beginnen. En ik zou een abonnement op de Cloud nemen waarin ik alles op zou slaan (iets dat ik met mijn eigenwijze kop tot nu hardnekkig geweigerd had vanwege privacy issues).

All-in-one exemplaar
Maar ja… Het begon al met het kopen van een nieuwe computer. Ik had expres aan niemand advies gevraagd omdat de één ‘Je moet een Apple!’ roept en de ander ‘Je moet ab-so-luut géén Apple!’ Daar word je dus geen steek wijzer van. Bovendien had ik allang besloten dat het geen Apple zou worden. Van mijn vorige exemplaar heb ik (tot het ding uit mijn huis werd gejat) niet heel erg veel begrepen. En de zogenaamde hipheid van Apple is me tegen gaan staan. Maar wat dan? In de winkel keek ik om me heen. Paniek. Het liefst wilde ik weer weg aan en aan de overkant iets gaan drinken op het gezellige terras. Enfin, ik bleef keurig in de winkel en wees met de moed der wanhoop een glimmend all-in-one exemplaar aan. Snel rekende ik af. De nieuwe zou de volgende dag gebracht worden.

En hier staat hij dan, op mijn bureau. Na een dag geklungel zitten alle programma’s erop. Ik ben een kruk. Na zes mislukte pogingen Word op de computer te installeren kwam ik er bijvoorbeeld ineens achter dat het niet lukte omdat ik de cd-rom ondersteboven in de poort had gestopt. Zo handig ben ik dus. Maar…ik ben er weer! Ik kan de mail weer normaal beantwoorden (van dat gepriegel op de iPhone werd ik gillend gek) en stukjes schrijven. En ik ben inmiddels met frisse moed voor de derde keer aan mijn manuscript begonnen. Drie keer is scheepsrecht. Wish me luck!

signatuur rebecca

rebecca[at]aichaqandisha.nl

4 Reacties op “Computerellende

  1. JvdK
    22 april 2015 at 12:15

    Bedacht me bij het lezen nog een paar dingen: dat je oude computer kapot is betekent nog niet automatisch dat je al je documenten ook kwijt bent! Als de harde schijf nog in orde is, kan je die er uithalen en dan aansluiten op een andere computer. De gegevens op de schijf zijn dan gewoon uit te lezen, en je kunt ze dan kopiëren naar bv een externe harde schijf. Is wel een beetje geknutsel, maar voor iemand die enigszins handig is met computers ook niet echt moeilijk. Lijkt me in elk geval nog een poging waard! Zelfs als de harde schijf beschadigd is, is het meestal met forensische software nog wel mogelijk om het grootste deel van de inhoud van zo’n schijf te redden. Maar dat wordt dan wel een beetje specialistenwerk.

    Ik zou persoonlijk ook niet blind vetrouwen op allerlei cloud diensten; afgezien van privacy issues kunnen die er ook opeens mee stoppen (bijvoorbeeld omdat ze voor de aanbieder opeens niet winstgevend genoeg meer zijn), en dan ben je alsnog alles kwijt. De makkelijkste oplossing is gewoon om een paar externe harde schijven te kopen (zijn spotgoedkoop en je hoeft ze alleen even met een USB kabeltje in te pluggen) en daar regelmatig backups op maken. Dat kan je zelf doen (van tijd tot tijd bestanden kopiëren naar externe schijf), of, beter nog, door een automatische backup in te stellen. Windows heeft daarvoor ook al een ingebouwde tool, en het is allemaal vrij makkelijk in te stellen. Zie bv hier:

    http://windows.microsoft.com/nl-nl/windows/set-change-automatic-backup-settings#1TC=windows-7

    In aanvulling daarop kan je dan van echt belangrijke dingen nog extra kopiëen maken op DVD, of in een clouddienst.

  2. machiel
    22 april 2015 at 17:21

    Ik sluit me aan bij het advies van JvdK: harde schijf eruit halen en in een externe box via USB aansluiten op nieuwe computer. Bij een goede computerzaak kunnen ze je vast wel helpen. Ik heb daar 2 keer zeer veel baat bij gehad.
    Verder, behalve Cloud (of Dropbox) kan je ook na iedere schrijfsessie je manuscript naar jezelf mailen. Zeker aan te raden!
    Of je kan een USB stick kopen en daar je belangrijke spullen op “back-uppen”.
    Allemaal dingen die als je er een gewoonte van maakt, geen moeite kosten (je went er aan) en je een hele hoop ellende kunnen besparen.

  3. 22 april 2015 at 17:35

    DIGIBEET

    ‘Johan!’, roept mijn vrouw. Ik zit midden in een voetbalwedstrijd en ben druk doende mijn afgekloven nagels op een rijtje te leggen. ‘Johan, mijn computer doet het niet!’ Geduldig tel ik tot 10. En weer terug. Ik sta op en haal diep adem. ‘Mijn muis,’ zegt ze, ‘hij hield er zomaar mee op.’ Voor de zoveeltriljoentse keer leg ik mijn lieve vrouw uit hoe ze haar Bluetooth© muis moet activeren als hij er de brui aangeeft.

    Verderop hoor ik gejuich.
    Iemand heeft geschoord.
    God mag weten wie.
    Ik blijf kalm.
    Haar muis werkt weer.
    Ik loop weer terug naar de tv.

    Misschien ben ik op tijd voor een herhaling van het doelpunt. Helaas, maar nee. Ik leg mijn afgekloven nagels op een stapeltje. ‘Johan!’ Ik tel wederom tot 10 en weer terug. Volledig ‘zen’ wandel ik naar mijn vrouw. ‘Kusje,’ zegt ze en ze tuit haar mond: ‘Is het spannend?’ Ik geef haar een kus. Ze kijkt me schuldbewust aan en ik smelt. ‘Valt wel mee,’ zeg ik onverschillig. Verderop hoor ik gejuich.