Aicha’s Twaalf: Thé Tjong-Khing

Khing09klein

foto’s: © Annelies Verhelst

Wie is er niet opgegroeid met de tekeningen van Thé Tjong-Khing, die zowat álle bekende kinderboekenschrijvers heeft geïllustreerd en in zijn volwassenenstrips de donkerste zwartgalligheid aan de lichtvoetigste vrolijkheid wist te paren. In de jaren zeventig werd hij daarnaast ook nog eens een bekende Nederlander door zo’n beetje elke aflevering van Voor een Briefkaart op de Eerste Rang te winnen. Nu, op zijn tachtigste, is hij de knuffelbaarste knorrepot van Nederland.

Mijn favoriete filmscène is… Er zijn er vele en ik heb ze niet alle paraat, deze komen boven borrelen: Shame, Fassbender heeft ongemakkelijk etentje met collega. The Servant, James Fox op hilarisch bezoek bij ouders. Touch of evil, minutenlange openings-scène. Rear Window, de introductie van Grace Kelly. Good Will Hunting, Robin Willams die steeds herhaalt ‘it is not your fault’. Terms of Endearment, laatste scene van MacLaine en kleinzoon. Heb ERG gelachen om Springtime for Hitler uit The Producers, etc.

Ik wil ooit nog eens naar… De zuidpool. Het is daar meer anders dan waar ook.

Mijn toilettas is niet compleet zonder… Ik heb een gaatje tussen mijn tandvlees en een tand. Als ik wat eet blijft daar standaard wat zitten. Met mijn tong krijg ik het er niet uit, ook niet met een tandenstoker. Ik word daar gek van, kan dan aan niets anders meer denken. Het lukt alleen met een tandenborstel (met een puntbaard), mits in een bepaalde hoek tegen de achterkant van de tand gehouden en met heel speciale veeg-bewegingen. Dus altijd een tandenborstel met puntbaard in mijn rugzak (ik heb geen toilettas). Als ik er geen bij me heb koop ik er een. Heb dus een hele verzameling. Ook zonder puntbaarden, want niet alle Etossen cs hebben dat.

Mijn ergste miskoop is… Anderhalf jaar geleden heb ik voor mijn verjaardag een smartphone gevraagd en gekregen. Een rib uit het lijf van de familie. Verscheidene hulpvaardige medemensen hebben mij uitgelegd hoe het werkt. Ik begrijp altijd alles. Maar zodra ik alleen met de smartphone ben doet hij alles anders. Niemand gelooft mij, maar ik kan het dus niet bewijzen.

Het lekkerste wat ik ooit heb geproefd… Toen ik een jaar of elf was in Indonesië, maakte een tante eens khè-khian klaar. Iets met garnalen in een darm. Nog nooit zo iets lekkers geproefd.

Khing03klein

Ik was het gelukkigst toen… Ik denk toen ik mijn eerste kind voor het eerst in de armen hield. Misschien is geluk niet helemaal het juist woord. Ik was eigenlijk meer perplex. En meteen daarna kwam de paniek: hoe houd ik dit hoopje mens in hemelsnaam in leven?

Ik heb het meeste spijt van… Van heel veel. ‘s Avonds begint het, in bed. Had ik het vanmiddag tegen A beter niet kunnen zeggen? En vorige maand, toen ik B sprak, had ik het niet beter anders kunnen zeggen? En vorig jaar, toen ik…. Dan opeens moet ik ophouden want de dag is begonnen.

Ik ben niet bijgelovig, maar… Ik spreek de naam van iemand die ik liever niet zie dan wel, nooit hardop uit want dan staat die persoon gegarandeerd vijf minuten later voor me. In een gesprek fluister ik de naam. Maar soms denk ik per ongeluk aan zo iemand, met hetzelfde resultaat. Het oneerlijke is dat het niet werkt bij mensen die ik wel graag zie.

Mijn grootste onhebbelijkheid is… Ik ben erg slordig, alles heeft pootjes in dit huis en ik maak de post niet open. Zijn dat onhebbelijkheden?

Ik lieg altijd over… Ja, ik lieg wel eens. Om mijn vege lijf te redden uit netelige situaties. Sorry, ik heb geen tijd, sorry, ik moet ergens heen.

Ik kan me niet beheersen als… Een kilo-zak koekjes is binnen twee minuten leeg.

Ik zou mijn geliefde dumpen voor… Ik heb maar één geliefde, dus ik kan er beter zuinig op zijn.

Khing02klein

hassnaesignature

hassnae[at]aichaqandisha.nl

Een reactie op “Aicha’s Twaalf: Thé Tjong-Khing

  1. Rob
    20 februari 2014 at 11:21

    Ik heb één heel sterke herinnering aan Thé Tjong-Khing. Nou ja, twee. Als kind dacht ik altijd dat de naam een pseudoniem was, The Tjong King, de Koning van Tjong. Maar dat terzijde.

    Op de lagere school lazen we allemaal de Taptoe, en op een zeker moment ging het over vooroordelen. Tjong-Khing legde uit hoe hij blanke vrouwen zag ten opzichte van donkere vrouwen, met een tekeningetje van een robuuste Hollandse vrouw en een slanke, zuidelijke vrouw. Op de een of andere manier fascineerde me dat enorm, misschien vanwege de onverwachte nieuwe invalshoek: – vooroordelen jegens blanke mensen, dat kan natuurlijk ook! – maar vooral waarschijnlijk vanwege dat simpele tekeningetje waar, dat kon letterlijk een kind zien, iets van een onverwachte waarheid in stak.